she's everything :)

When I think about what we used to be,

I think of how a text from you would make my day. How whether we talked or not would determine if I was happy or sad. How I was always wondering how you really felt, never knowing for sure. I think you were afraid to show me everything, afraid to commit. Or maybe you just really are a player and didn’t ever actually like me, but I don’t believe that. I guess truly I won’t ever know for sure, but what I do know is that I never want to have that feeling of letting someone have complete control over my emotions ever again, especially when in the end you just let me down.

“I like you, pero hanggang dun nalang yun.”

Kapag sinabi ito sayo ng mahal mo, durog na durog ang puso. WASAK! Panalo! Dahil sinabi na niya sayo na hanggang kaibigan lang ang tingin niya, kumbaga, nabiktima ka rin ng pagiging FRIENDZONED. Gusto ka niya bilang kaibigan at hanggang dun lang ang gusto niyang maging kayo. 

Pero hindi natin masasabing permanente na ito, na forever friends lang kayo. Nagbabago ang mga bagay, ang mga isip ng tao. Depende nalang sainyo kung makakapaghintay kayo. Depende na rin kung tama yung taong hinihintay niyo. Pero kadalasan, sawi pa rin. 

Sa pagmamahal, palakasan lang kasi ng loob yan. Ikaw ang bahala kung sasabak ka sa gyera, o mananatiling walang alam na sibilyan.

—-

Mahal mo kasi, kaya kahit..

theskullcandiii:

  • Pinaghihintay ka niya, kahit gaano katagal, nakakaya mo.
  • Alam mong wala kang pag-asa, umaasa ka pa rin.
  • Pinagtatabuyan ka na, natitiis mo pa rin.
  • Alam mong kaya mo naman talagang mabuhay ng wala siya, pilit mo pa ring binabaliktad ang paniniwala mo.
  • Anong sabihin niya, kahit pambobola lang, pinaniniwalaan mo.
  • Ilang beses ka niya saktan, natatanggap mo pa rin siya.
  • Hindi niya mabigyan ng halaga ang mga binibigay mo, effort ng effort ka pa rin.

“Mahal kita.”

Kapag sinasabihan ka nito, lalo na kapag galing sa mahal mo, naku, parang halos matunaw ka na sa kilig na nararamdaman mo. Para kasing napaka-espesyal mong tao kapag sinabihan kang mahal ka nila/niya. Ngunit, hindi lahat ng oras ay sincere ang mga taong nagsasabi nito. Yung iba, plastik. Yung iba, may gusto lang makuha. Yung iba, kunwari lang. Sa panahong ito, parang bibihira na lamang yung mga seryoso sa pagmamahal. Bihira na lamang yung may alam kung paano gamitin ang salitang ito, at lalo na, bibihira nalang yung mga taong hindi lang hanggang sa salita, dahil pinatutunayan talaga nila ito. 

Masaklap malaman kapag hindi naman pala parehas ang nararamdaman niyo sa isa’t isa. Lalo na kapag IKAW lang yung nagmamahal. Tsk! Para bang gusto mong ibaon ng buhay ang sarili mo sa hukay. Sobrang sakit! 

Pero swerte mo naman, kapag minamahal ka rin niya. Yung patas lang kayo ng nararamdaman. Feeling mo, ikaw na ang pinakaswerteng tao sa buong mundo. Kapag nahanap mo na ito, gawin mo ang lahat upang hindi mawala yung “Spark”. Sa halip ay mas patatagin niyo pa ito, hanggang makalimutan niyo ang ibig sabihin ng salitang “sumusuko” at “hiwalayan”. 

—-

Pencil: I'm sorry.
Eraser: For what? You didn't do anything wrong.
Pencil: I'm sorry because you get hurt because of me. Whenever I made a mistake, you're always there to erase it. But as you make my mistakes vanish, you lose a part of yourself. You get smaller and smaller each time.
Eraser: That's true. But I don't really mind. You see, I was made to do this. I was made to help you whenever you do something wrong. Even though one day, I know I'll be gone and you'll replace me with a new one, I'm actually happy with my job. So please, stop worrying. I hate seeing you sad.
theskullcandiii:

Kung sana ganito lang kadali ang buhay, eh aaraw-arawin ko pa. :)) Pero hindi, hindi lang kasingdali ng pagsambit ng salita ang paggawa ng isang bagay na dahilan ng pag-iyak mo gabi-gabi. Ang pag-move on, hindi madaling gawin, pero hindi rin ito imposible. 
yanilavigne:

CLICK FOR MORE!

It’s okay, I still love you…

  • You’re weird.
  • Suplado ka pa minsan.
  • Tumitili ka na parang babae.
  • Sasayaw ka sa harapan ko kahit alam mong nakakahiya.
  • Magsusungit ka na lang bigla.
  • You make mistakes.
  • Bigla ka na lang mawawalan ng gana.
  • Bawal ka ng bawal.
  • Nagagalit ka kaagad kapag may nasabi/nagawa ako.
  • You think you’re not good enough.
  • Iiyak ka na lang bigla.
  • A jerk sometimes.
  • Tatahimik ka na lang bigla, naiinis ka na pala.
  • You’re not perfect.

Pero okay lang. I don’t care and I still love you. Kahit alam kong ganyan ka, hinding-hindi magbabago ‘yun. I love you in spite of your imperfections. I love you in spite of your flaws…

The worst part of getting your heart broken,

The worst part of getting your heart broken isnt the actual breaking its waking up the next morning, realizing that its proof that you can live without him something as painful as that should kill you instantly, but instead you are forced to go on day by day by horrible day, pretending that you’re alright as you sink deeper and deeper into the hole that he started digging for you.

“Hindi mo naman sinabi agad… Umasa tuloy ako.”

Sarap sabihan ng gan’to ‘yung taong nagpaasa sa’yo no? ‘Yung bang naka-ngiti ka habang sinasabihan mo siya nito na parang wala lang o okay lang, pero deep inside, sana magka-hukay dyan sa kinatatayuan niya para mahulog siya dun. Syempre, bitterness kaagad maffeel mo kapag ganyan diba? 

Bago mo mahalin ang isang tao, siguraduhin mong hindi ka lang pinapaasa nito. Maraming taong manloloko ngayon, maraming taong mamahalin ka para saktan ka at gaguhin ka. Bago ka tuluyang mahulog sa taong ‘to, siguraduhin mo ring kaya mong tanggapin ang mga bagay na maaring mangyari sa inyong dalawa. Ngayon mahal ka niya, ngayon ikaw lamang, eh bukas kaya? Bukas, malalaman mo isa ka lamang pala sa mga pinaglalaruan niya. Ganun naman kapag umaasa eh, maniniwala ka. Syempre, iiwanan ka na niyan, magmumukha ka nanamang tanga. Pero minsan, hindi na natin alam, hindi ka naman pinapaasa ng isang tao, kusa mong ginawa ‘yun, kusa kang umaasa. Sisihin mo rin sarili mo kung bakit ka nagkakaganyan, hindi rin ang taong nagpaasa sa’yo. 

Hello sa mga umasa, umaasa, pinaasa, pinapaasa at lalong lalo na sa mga nagpapa-asa! 

Hindi mo pala kayang iwan eh! Hindi mo rin pala kayang mawala!

Ba’t niloko mo? Ba’t sinaktan mo? Ba’t mo siya pinapaiyak? Ba’t mo siya ginagawang tanga? Ba’t mo siya binabalewala? Ba’t hindi siya ang priority mo? Ba’t sa iba palagi ‘yang oras mo? Ba’t siya laging ‘yung bahala sa lahat? Ba’t siya lagi ‘yung nag-aayos ng away niyo? Ba’t siya lagi ‘yung nagmamakaawa? Ba’t siya lagi ‘yung nag-effort? Ba’t siya lagi ‘yung gumagawa ng paraan sa lahat? Ba’t nararanasan niyang maging malungkot sa piling mo? Ba’t hindi mo siya pinahahalagahan tulad ng pagpapahalaga niya sa’yo? Ba’t hindi mo siya kayang mahalin higit pa sa pagmamahal niya sa’yo? ‘Yan ang problema minsan sa isang tao eh. Kapag nagmahal tayo, binibigay lahat natin ‘yung 100%. Kaya kapag alam niyang sobrang mahal mo siya, nagagawa niya lahat ng bagay na gugustuhin niya kahit na alam niyang susuwayin ka niya. Bakit? Dahil kahit anong mangyari, alam niyang hindi mo siya iiwanan. Dun siya nagkakamali. Kaya’t sa mga taong ganyan sa kanilang mga karelasyon, ‘wag maging kampante. Dahil isang araw, kapag napagtanto niyang wala na ring kapupuntahan ‘yan, iiwan ka din niya. Hindi dahil sobrang mahal ka niya, eh tama na ‘yang ginagawa mo. Nasasaktan din siya, makukuha din niyang magsawa at mapagod, kung ikaw rin gumagawa ng dahilan para mawala siya sa’yo… ‘Wag makapante ha? Baka sa pagiging kampante mo, mawala pa ‘yang taong minamahal mo. Source: misskatrinarose

sweetestdownfall-:

“When it rains it reminds me of you. Although 2000 miles away is so far away, I still always walk outside in the rain and kiss it just for you. It never fails me. The rain will always come and I’ll always love you. The next time you see a storm on the horizon, don’t worry, it’s just heaven doing me the favor of taking you my kiss. Walk outside and kiss the rain whenever you need me.” 

 

: It's hard to explain, but i'll try if you let me.

sweetestdownfall-:

I used to think that it rained because the angels were crying. That thought, for me, was unusually comforting. If angels cried, so could I. And my tears would bring re-birth like the rain did. But I grew up, and learned that the rain was actually caused by moisture in the atmosphere and…